Zelfonderzoek: Schuldgevoel

Mijn geheugen laat mij vaak in de steek. Soms is dat fijn, maar vaker is dat vervelend. Gisteravond viel mij ineens iets in wat ik was vergeten te doen. Shit! Dit heeft financiële consequenties. En die zijn fors. Shit shit shit! De angst sloeg me om het hart. Zo maar ineens, van een grootse kracht naar een misselijkmakende angst. Van een groot Galactisch Wezen transformeerde ik naar een klein mens, die zich zal moeten verantwoorden aan een “hogere instantie” en die beboet zou worden. Mijn buik draaide zich en mijn ademhaling werd vlak en onregelmatig. Ik merkte op dat het gebeurde, maar ik kon het niet waarnemen vanuit de neutraliteit. Het voelde te groot. Ik nam het waar vanuit de persoon die de angst ervoer en dat verergerde het alleen maar. Het was binnengekomen: in mijn hart, in mijn hoofd en in mijn lichaam. En met deze binnenkomst werd de poort opengezet voor nog meer vervelende zaken die op dezelfde frequentie trilden. Ik baalde hier enorm van. Ik kon niks bedenken waarmee ik dit nu op kon lossen en mijn hersenen draaiden overuren. Ik kon het niet terugbrengen naar de rust.

Boosheid

Vanochtend schrok ik wakker na slechts 5 uurtjes slaap. Het was nog geen 7 uur. De maalstroom was gelijk aanwezig. Het leek zelfs alsof het al begonnen was nog voordat ik bewust wakker was geworden. “Dit moet stoppen” dacht ik.

 

Ik was ook een beetje boos. “Hoe kan het nou dat dit thema nu weer terugkomt? Ik heb een paar weken geleden zo krachtig gevoeld wat er in mij speelt aangaande dit thema en ik heb dit voor mijzelf bewust gemaakt en vrij gemaakt. Het zou toch niet moeten kunnen dat het nu weer speelt? Ik heb het gezien, gevoeld, geleefd en vrijgemaakt!” Ik was ook boos op het hele proces van waarneming en neutraliteit. “Het werkt niet altijd! En als het niet altijd werkt dan heeft het ook geen zin om het te doen! Stom gedoe allemaal!” En toen bedacht ik me ineens iets: Zou het zo kunnen zijn dat het LIJKT alsof het over hetzelfde thema gaat, maar dat het eigenlijk iets anders is? Ik heb Martijn van Staveren dit laatst eens horen zeggen. Dit is interessant...want wat zou er dan onder liggen?

Het is niet wat het lijkt

Zo goed en zo kwaad als het ging heb ik het lawaai in mijn hoofd genegeerd en mij eerst op mijn hart afgestemd. Hierna liet ik de kracht van mijn eigen gedachten over mij heen stromen en de gevoelens die hier bij hoorden door mijn lichaam gaan. Ik nam het (vanuit de verte) waar. Het thema waar het eerst om leek te gaan kwam fel naar voren. De misselijkheid zette in. Vervolgens werd dit rustiger en kwam het ware thema naar boven. Deze had ik nog niet eerder bekeken. Het was het thema “schuldgevoel”. Ik had de boosdoener te pakken. Een enorme lading aan schuldgevoelens kwam er ineens aan de oppervlakte en mijn lichaam reageerde weer mee in misselijkheid en een vlakke, snellere ademhaling.

 

Schuldgevoelens

Het schuldgevoel ging niet alleen over hetgeen ik mij gisteren ineens herinnerde. Een breed scala aan onderwerpen passeerden de revue. Het waren voornamelijk zaken die ik nog niet heb gedaan en waarvan ik vind dat ik ze eigenlijk wel al had moeten doen. En het doet er niet toe of dat ‘moeten’ nu vanuit mijzelf is of vanuit een extern iets of iemand. Ik voel mij schuldig over enorm veel zaken die ik vergeten ben, waar ik nog niet aan toe kom of waar ik mijzelf nog niet toe heb gezet .

 

Ik voel mij ook schuldig naar heel veel mensen. Zo heb ik bijvoorbeeld nog mailtjes openstaan van mensen die mij een jaar geleden een email gestuurd hebben en die ik nog steeds niet heb beantwoord. Deze mailtjes heb ik na ontvangst allemaal gelezen en daarna gemarkeerd als “ongelezen” zodat ik ze niet zou vergeten te beantwoorden. Elke dag word ik hiermee geconfronteerd, meerdere keren per dag zelfs. Mijn email-app geeft namelijk mooi aan hoeveel ongelezen emails ik nog hebt. Dat ik altijd een rode markering in mijn email heb staan, is keer op keer weer een bekrachtiging dat ik het niet goed doe en daarmee een bekrachtiging van mijn schuldgevoel. Onbewust graaft het zich dieper en dieper in. En dit is maar 1 van de onderwerpen waar ik mij schuldig over voel.

 

Ik ben nu een paar uur verder en ik kan niet zeggen dat ik het schuldgevoel al geneutraliseerd heb. Terwijl ik deze blog schrijf voel ik namelijk de misselijkheid zachtjes in mijn buik golven. Maar ik kan nu wel zien dat hij er zit. Ook voel ik weer rust en vertrouwen terug komen in het thema dat ik eerder al had opgelost en had vrijgemaakt. Het thema waarvan ik dacht dat het nu weer speelde. Mijn vertrouwen daarin heeft toch ook een deukje opgelopen in dit proces.

Aanwezig zijn

Ik denk dat het enorm belangrijk is om goed aanwezig te blijven bij jezelf en in je Zelf en zaken niet zomaar voor waar aan te nemen. De frequenties en de verschillen hierin zijn zo subtiel en de misleidingen zijn zo enorm geraffineerd dat je, voordat je het weet, achter je eigen staart aanrent en dat je het niet eens doorhebt.

 

Het mooie van dit verhaal is dat jij en ik het wel allemaal kunt doorzien, mits we bereid zijn om hier echt naar te kijken, te voelen en het te doorleven. Ik heb hier zelf nu nog een stukje in te gaan, maar het begin is er...

Liefs,
Asma

Commentaar schrijven

Commentaren: 0